#{DefV}'s rant

Gisteren was het weer een avondje cultuur in De Vooruit voor mij. Vorige week had ik een Jazz ervaring daar, deze week was het Toneel, met ”While we were holding it together” van Ivana Müller.

Het begon heel eenvoudig: Het licht ging aan en we zagen 5 figuren op het podium staan. Ze stonden daar gewoon. Stil. 3 minuten lang. Dan ging het licht weer uit.

Toen het licht terug aankwam, zagen we.. hetzelfde. De 5 acteurs stonden stokstijf. Plots sprak een van hen een zin, beginnend met de woorden “I imagine..”. Die woorden zijn zowat de beste samenvatting van de voorstelling.

Het stuk gaat om 5 personages die zich inbeelden wie of wat of waar ze zijn, en wat er gebeurt. Zij blijven stil staan, maar staan in zo’n positie dat het best wel mogelijk is. Zo beeld een personage zich in dat hij zijn tante thee komt brengen, een ander personage beeld zich dan in dat zij een legercommandant is, en dat de persoon achter haar haar een verrekijker komt geven. Nog een personage beeld zich dan in dat hij een acteur is in een theatervoorstelling die reeds 6 minuten bezig is, en hij heeft net de vrouw van zijn leven zien zitten op de eerste rij.

Zo beelden ze zich allerlei zaken in, en je wordt van het ene verhaal in het andere gesmeten. Plots wordt er gedanst op een fuif, en even later zitten ze in de zoo als dieren, of dan zien ze jou als een groep Afrikanen die wachten op een boot.

Op een bepaald moment wordt het allemaal omgesmeten, op 2 manieren. Eerst beginnen acteurs te verlopen in het donker, zodat alles er hetzelfde uitziet, alleen staan er andere mensen op die plaats. En even daarna wordt het nog absurder als de acteurs blijven staan, maar hun stemmen verspringen.

Ik vond het een parel van een voorstelling. Als je dit stuk ergens kan meepikken, zeker doen! Hieronder heb ik nog even een stukje uit hun show. Even geduld want de 1e 10 seconden zwijgen ze.